βασικοι ορισμοι

Η ευτυχια διαρκει μερικα δευτερολεπτα, και στην χειροτερη περιπτωση δυσκολευεσαι,αλλα τα θυμασαι.
Η θλιψη διαρκει για παντα, και στην καλυτερη περιπτωση, δεν ξεχνας ποτε.

ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ δεν τη ζεις. Τη θυμασαι. Θυμασαι καθε δευτερολεπτο ευτυχιας που εχεις ζησει και συνηθως μετα ερχεται η θλιψη.Η ευτυχια δε σου ανηκει, σου χαριζεται και οταν σου την κλεβουν ερχεται η θλιψη.Πολλοι ανθρωποι ψαχνουν την ευτυχια στα πολλα λεφτα ή στη μεγαλη φημη. Και πεθαινουν δυστυχεις με τελευταια φραση " την επιχερηση αφηνω στον....". Αλλη νομιζουν οτι μπορουν να ευτυχισουν μεσω της ευτυχιας των αλλων: "του παιδιου μου το παιδι, ειναι δυο φορες παιδι μου". Οσο εγωιστικο κι ανα ακουγεται η ευτυχια ειναι κατι ατομικο. Δεν μοιραζεται σε μεγαλυτερο μερος του 2 και δεν επηρεαζει τους τριγυρω οσο κι αν αυτοι προσπαθουν να χαρουν.
ΓΙΑ ΜΕΝΑ η ευτυχια ειναι κατι απλο (τουλαχιστον τωρα που δε χρειαζεται να δουλευω και μπορω να κοπροσκυλιαζω και να φιλοσοφω ανελεητα): ευτυχια ειναι ενα σπιτι μες το δασσος, με ενα τζακι, πολυ κρασι, καρυδια και σταφιδες. Εγω να καθομαι μπροστα στο τζακι, σκεπασμενη με κουβερτα φλις, να φοραω τα πασουμακια μου και να σου* πειραζω τα μαλλια. Να μη χρειαζεται να μιλαμε αλλα παρολα αυτα να μπορουμε να επικοινωνησουμε και μετα να κοιμηθουμε μεχρι να γινουv τα μαγουλα μας σαν μωρου.
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, προβλεπεται λιμνη με νουφαρα. Πανω απο τη λιμνη υπαρχουν ιτιες που μας κανουν σκια, η λιμνη
η ειναι καταγαλανη και μεσα εχει μονο νουφαρα μου κολυμπαν μαζι μας**, καθομαστε μεχρι να βαρεθουμε και να μουλιασει ολο μας το κορμι και πινουμε strawberry daquiry. Χωρις να μιλαμε, επικοινωνουμε. Μετα, μολις βαρεθουμε, βγαινουμε και κανουμε βολτα στο δασσος και τρωμε βατομουρα μεχρι να γινουν τα δαχτυλα μας μπλε και η γλωσσα μας να μουδιασει.

Η ΘΛΙΨΗ ειναι πολλοι ανθρωποι μαζεμενοι σε εναν χωρο, φορανε τα καλα τους και λενε τα νεα τους.Αναλυουν με τις ωρες θεματα που δεν αφορουν κανεναν, πινουν μπυρες, καπνιζουν και μετα πανε καπου αλλου για να κανουν το ιδιο. Γυρνανε στο σπιτι και η συγκεντρωση του αλκοολ στο αιμα τους εχει αγγιξει τα ορια. Πεφτουν και κοιμουνται σα ζωα και ξυπνουν με εντονη αφυδατωση σ'ενα δωματιο που βρωμαει.Βρισκουν αλλους και τους διηγουνται ποσο ωραια περασαν, κι οταν συνελθουν καθονται στο γραφειο τους και αναπολουν τις στιγμες που δεν ειχαν λεφτα, ηταν αγνωστοι μεταξυ αγνωστων και περπατουσαν στη βροχη χωρις να τους πειραζει που γινονται μουσκεμα. Αυτοι οι τυποι συνηθως ζουν, αλλοι βρισκονται με μια θηλια στο λαιμο και "αγνωστες τις αιτιες της πραξης αυτης"...


η ευτυχια εχει γευση σκετου καφε και golden virginia, μυριζει σαν αφρολουτρο ξενοδοχειου που εχει τρεξει μες τη βαλιτσα και εχει την υφη που εχουν τα μαλακα αξυριστα μουσια ( και σε κανει αορατο) ........

η θλιψη εχει γευση αλμυρη, σου φερνει εμμετο και μυριζει prince, εχει υφη απο αξυριστα αγρια μουσια και σε κανει ευαλωτο......

*...
** εγω και ...

Placebo live in Thessaloniki 2010

Καιρο τωρα το περιμενα...Θυμαμαι χαρακτηριστικα την βροχερη εκεινη μερα που ειπα στον Μανο: "θα παμε μαζι στους Placebo ετσι? Και αυτος μου ειπε πως ξεπαρθενευτηκε επιτελους και ηταν ευτιχισμενος αφου πλεον σταματησε να τρωει μανιωδως σοκολατες και η υπολοιπη συζητηση καμια σημασια δεν εχει. Αυτο που εχει σημασια ειναι πως η πολυποθητη μερα εφτασε, μετα απο μηνες εγκρατειας απεναντι σε μπυρες και αλλες αλκοολικες απολαυσεις ετσι ωστε να συμπληρωθει το ποσο των 35 ευρω προς αποκτηση ενος εισητηριου.
Περασε πολυς καιρος: γραψαμε, αντιγραψαμε, πηραμε το κωλοχαρτο με τους αριθμους και τα γραμματα ("ελεγχος προοδου"!), πηγαμε για το πρωτο μπανιο, παιχτηκαν οι πρωτες καλοκαιρινες πουστιες, φαγαμε ακυρο, ριξαμε ακυρο, χωρισαμε, βρικαμε καλυτερους, πηγαμε διακοπες, γυρισαμε απο τις διακοπες, μιζεριασαμε ανελεητα, ενθουσιαστηκαμε ανεπανορθωτα, αρχισαμε φροντηστηρια, γεμισαμε το φεισμπουκ με δημοσιευεσεις του στυλ: "τελικα τι ωρα ειναι ο αγιασμος?", και καπου εκει ηρθε και η συναυλια των Placebo...
10 Σεπτεμβρη 2010
Ντρεπομαι ειλικρινα που το λεω (γραφω) αλλα ηταν η πρωτη μου συναυλια. Ακριβεστερα η πρωτη φορα που πληρωνα για να δω ενα συγκροτημα καθοτι ποτε στο παρελθον δεν ειχε τυχει.Ημουν προφανως ενθουσιασμενη και ανυπομονη για το συμβαν και το διαλαλουσα παντου (και κυριως στο Μανο που παρολο που ξεπαρθενευτηκε δεν βρηκε λεφτα για να ερθει στη συναυλια- ασε που χωρισε κιολας και ηταν κομματια-).
Η ωρα ηταν 6 παρα τεταρτο απογευμα Παρασκευης οταν πεταξα την τελευταια μου φεισμπουκικη μπιχτη περι Placebo -που αλλου?- στο Μανο...αποσυνδεθηκα απο τα δεσμα του ιντερνέτ(!) , εκλεισα με περισσεια χαρη το pc και πηγα να ετοιμαστω για τη μεγαλη βραδια, που τελικα καθε αλλο παρα μεγαλη δεν ηταν.Ετοιμαστηκα λοιπον και ξεκινησαμε για το Θεατρο Γης οπου και θα λαμβανε χωρα η συναυλια.
Ολα καλα και ολα ωραια: φτασαμε και βρηκαμε τους ομοΐδεατες μας εκει, να συγκεντρωνονται σιγα-σιγα γυρω απο την εξεδρα. Στις 8 το support (Avin Geffen) εμφανιστηκε επιλεγοντας επιτυχως να παιξει τη γνωστη επιτυχια "Blackfield", ακολουθησαν 3-4 ακομη κομματια τους ενω στο τελευταιο ο τραγουδιστης (που ειχε ηδη βγαλει την μπλουζα του!) ανεβηκε στα κυγκλειδωματα τραγουδωντας. Στις 9 παρα 3 (συμφωνα με το αψογο ρολοι του κινητου μου) εμφανιστηκαν οι Placebo! "Εγγλεζοι" ,ειπα χαρακτηριστηκα στη φιλη μου, εφοσον συμφωνα με το προγραμμα θα εβγαιναν στις 9. Ανεπιτυχης κατα τη δικη μου κριση η επιλογη του "Nancy-boy" ως opening παρολαυτα το απολαυσα. Ακολουθησαν κομματια απο τον καινουριο τους δισκο και φυσικα παλιες-καλες-κλασικες επιτυχιες τους οπως "Every you & every me", "Bitter end","Sleeping with ghosts","Song to say goodbye" και αλλα. Αλλα μη φανταστειτε πολλα. Καθως ο Brian και η παρεα του μας εκαναν την "τιμη" να τραγουδησουν για κατι περισσοτερο η
ή λιγοτερο( οι αποψεις διιστανται) απο 1 ωρα!! Encore με "Taste in men" μας επιφυλασαν οι αγαπημενοι μας Placebo με το κοινο να περιμενει (δικαιολογημενα) πολυ περισσοτερα. Σημαντικες παραλειψεις σημειωθηκαν στο set list οπως" Meds"," Special K" "Twenty years" και " For what is worth" ενω ομολογουμενως δεν υπηρχε η ενταση που περιμεναμε απο αυτους.
Μετα την αποχωριση τους απο τη σκηνη ( η οποια θεωρηθηκε διαλειμμα) το κοινο περιμενε γυρω στα 20 λεπτα μεχρι να συνειδητοποιησουμε ολοι πως οι Placebo κυριολεκτικα μας κοροιδεψαν. Αμεσως μετα αρχισαν να εκσφανδονιζονται μπουκαλια απο ολες τις κατευθυσνεις προς τους υπευθυνους ηχου και το stage ενω τα γιουχαισματα ηταν και αυτα εντονα.
Αποχωρισαμε συζητωντας το πρωτοφανες αυτο γεγονος ενω ενδεικτικα ανεφερω πως γνωστοι ραδιοφωνικοι σταθμοι της πολης ειχαν πληροφορηθει το γεγονος και απαξιωναν δημοσια ενα απο τα αγαπημενα συγκροτηματα των Θεσσαλονικιων.
2 μερες μετα πληροφορουμαι διαδυκτιακα για τον κυριολεκτικο "χαμο" που προκαλεσε η "ντιβιστικη" συμπεριφορα των Placebo.
Για να κλεισω επιτελους γιατι μου εχουν βγει τα ματια, πειναω και με περιμενει η φιλη μου η Ευγενια, θα πω πως η μουσικη δεν ειναι μια εμπειρια (ειτε ατυχης ειτε ευτυχης). Ειναι μια ιδεολογια που δεν κλονιζεται απο τετοιου ειδους περιστατικα. Φυσικα ο τροπος που αντιμετωπιστηκαμε ως θαυμαστες δεν ηταν "σωστος" ωστοσο για μενα ακομη και σημερα που εχω φρεσκια την απογοητευση απο τους Placebo το "Since we're feeling so anaesthitized in our comfort zone, reminds me of the second time that I followed you home, we're running out of alibis on the 2nd of May, reminds me of the summer time on this winter's day"παραμενει στιχος ζωης και το "Without you I'm nothing" το τραγουδι που ειναι τοσο υπεροχο που δεν εχω βρει κανεναν που να αξιζει να του αφιερωθει....

Generous thoughts about ex-s vol 2

I have no money in my pocket
I have nobody to call me late at night
I have no friend to play poker with
I'll be in no one's hug in the morning light

I put no sugar in my coffee
cause I don't need it to be sweet
I'm just a bitch I'm never care-free
Wanna tell me something? Make a tweet

I have it all when I'm alone
I've gained the world some night and wasted it
I walk to fast for you to join
I grew up in 5 seconds time and learnt that: nobody deserves change
some coins are more than enough

I have so much time to think
my brains are burnt, i feel it
I've got whatever I want to drink
my alcoholic habits are coming back! oh I've missed it!

I've smoked to much the past 2 weeks
Had I some weed? I'd take my fix
Too many friends living together
Oh, I'd prefer only a stranger

I gave you nothing that I miss
I just miss the habit of your kiss
I crave for nothing I don't have
I've learnt to breathe without no love
I've learnt to be hard
And what I've learnt from you?
It's better to be the thief than the stolen one
IT'S BETTER TO BE THE JERK THAN THE LOSER!!!

jerk > loser...ordinary maths...

Generous thoughts about ex-s

...Και θελω να μεινω, για να σε ξαναδω να χαμογελας
Και θελω να φυγω, για να μην σε ξαναδω με σκυμμενο το κεφαλι να προσπαθεις να κρυψεις τα δακρυα σου
Και θελω να μεινω, για να ζησουμε μαζι αλλο ενα ξημερωμα και να θυμηθω το πρωτο μας φιλι
Και θελω να φυγω, για να μπορεσω να ξεχασω πως με φιλουσες σαν τον ιουδα
Και θελω να μεινω, για να με ξανααγγιξεις στο προσωπο
Και θελω να φυγω, γιατι φοβαμαι μη με καψεις ξανα
Και θελω να ερθεις, για να ξαναδω το βλεμμα σου
Και θελω να χαθεις, για να μη σε δω να υποκρινεσαι παλι
Και θελω τσιγαρο, για να σου αποδειξω πως εμαθα να στριβω
Και θελω τσιγαρα, γιατι καταλαβα πως εκανα λαθος
Και θελω να βρεξει, για να φυγουν τα αποτιπωματα σου απο πανω μου
Και θελω να εχει ηλιο, για να φορω γυαλια και να δακρυζω
Και θελω να φυγεις, για να μην κανεις και αλλα λαθη
Και θελω να μεινεις, για να δω αν θα κανω παλι τα ιδια λαθη
Και θελω σκοταδι, για να γελαω και να κλαιω εναλλαξ
Και θελω φως, για να κοιταζεις βαθια μεσα στα ματια μου
Και θελω να ξεχασω, γιατι ηταν ολα μα ολα οπως ΔΕΝ ηθελα
Και θελω να θυμαμαι τα παντα, γιατι ηταν ολα μα ολα πρωτογνωρα....

what I've learnt from you

Η διαφορα μεταξυ του υπερανω και του μαλακα ειναι τεραστια. Απλως πρεπει να μην εισαι εσυ ο μαλακας για να την καταλαβεις.

Τώρα που "μεγάλωσα"

"Όταν ήμουνα μικρός , μες τα κύμματα δε μ'έννοιαζε
Άν ο κόσμος είν'απλός, ή άν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε"

Κι ύστερα μεγάλωσα. Και κατάλαβα πως ούτε ο κόσμος είναι απλός ούτε κι οι άνθρωποι που ζούν σ'αυτόν. Είμαστε πάνω απο έξι δισεκατομμύρια ψυχές πάνω σ'αυτόν τον πλανήτη.Όλοι ψάχνουμε να βρούμε κάποιον για να μην είμαστε μόνοι.Κι όλο νομίζουμε πως είμαστε μαζί.Μαζί με άλλους. Πως είμαστε ζευγάρια, ή παρέες, ή οικογένειες. Περπατάμε πλάι-πλάι με τον ίδιο βηματισμό και νομίζουμε πως περπατάμε μαζί. Ποτέ δεν είμαστε μαζί στ'αλήθεια. Είμαστε πάντα μόνοι. Ζούμε ο καθένας στο δικό του σύμπαν,με τους δικούς του νόμους και διαστάσεις.Κι όταν περπατάμε μαζί,είμαστε σαν παράλληλα σύμπαντα: κινούμαστε παράλληλα μα δεν συγκρουόμαστε γιατί αν συγκρουστούμε χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας, και τότε βρέχει κομήτες στη μικρή μας γη. Δεν αγγιζόμαστε ποτέ. Γιατί αυτό το μικρό άγγιγμα μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες: κανείς δεν θέλει να μείνει μισός. Κι έτσι επιβιώνουμε. Ολόκληροι και μόνοι. Έξι δισεκατομμύρια μόνα σύμπαντανα να παλέυουμε μες την αστερόσκονη, να χορέυουμε με τον ήλιο χωρίς να τον αγγίζουμε ποτέ- να μην καούμε. Γιατί κανείς δεν θέλει να μάθει τι συμβαίνει στους άλλους πλανήτες. Νομίζουμε πως οι άλλοι είναι εξωγήεινοι με πράσινες μούρες και πεταχτά αυτιά, όντα περίεργα.
Όταν ήμουνα μικρή, νόμιζα πως υπήρχε το "μαζί"
Μα ζω σ'έναν κόσμο με εβραίους και ναζί
μια πάλη ασταμάτητη
Μόνη όπως όλοι
Γιατί έχω μυαλό και ψυχή
όπως όλοι
Η μόνη διαφορά μας απ΄τα ζώα, είναι οτι εμέις δεν μπορούμε να ζήσουμε σε αγέλες....

ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ

ΔΕΝ υπηρχε τιποτα σε ακτινα 15 χιλιομετρων.Οσο και να ετρεχες δεν θα εβλεπες κανεναν μπροστα σου. Μονο θαλασσα. Θαλασσα. Κι αλλη θαλασσα να πνιγει την προηγουμενη και να πνιγεται απο την αμμο...Βουλιαζε μεσα στην αμμο...ο αερας της φυσουσε τα μαλλια και της δροσιζε τα ματια και δεν υπηρχε κανενας ηχος που να βιαζει αυτη την υπεροχη σιωπη και καμια σιωπη που να την τρομαζε. Ο ηλιος ειχε ηδη βουτηξει μεσα στη θαλασσα οταν εκεινη αποφασισε να σηκωθει και να περπατησει. Ενα ηρεμο χαμογελο δεσποζε στο προσωπο της...Δεν ειχε τιποτα τωρα: ουτε λεφτα,ουτε κινητο ουτε ρολοι. Κι ετσι ειχε τα παντα...αυτο που πατνα ηθελε: την υπαρτατη ηρεμια και επικοινωνια με τον εαυτο της και το συμπαν ολοκληρο...ανεπνεε με ολο της το σωμα και η γαληνη κατεκλυζε τα παντα γυρω. Δε χρειαζοταν τιποτα τωρα πια...ηταν εκει...ειχε φτασει επιτελους...ΣΤΗ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ...

About tragedies...

"There are two tragedies in life:
one is to lose your heart's desire
the other is to gain it..."

Χαρτινος Ουρανος-Π.Π.

Μια απ'αυτες τις νυχτες που ονειρευεσαι μα δεν κοιμασαι
Θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρια και να'σαι
Θα καψω αυτον τον χαρτινο ουρανο....

Μεγαλη Τριτη

Η αγαπη δεν ειναι πανακεια.Γι'αυτο σταματηστε επιτελους να ζητιανευετε.Αρχιστε να προσφερετε τα παντα με γεναιοδωρια,ακομη και την κακια.Μη φοβαστε,ο μονος τροπος να σ'αγαπησει κανεις, ειναι να του αποδεικνυεις καθε λεπτο πως ισως να μην εισαι μαζι του το επομενο.Αγαπηστε και μισηστε γεναιοδωρα,συμφιλιωθειτε με τον εαυτο σας και θα σας λατρεψουν.Κι αν τυχον δεν σας αγαπησουν,δεν πειραζει καθολου.Η αγαπη δεν ειναι πανακεια....
Υ.Γ. Κι οπως λεει και ο μεγαλος (τρισμεγιστος για τα δικα μου δεδομενα) ποιητης "Αν δε με θελεις,χωρις εσενα, θα ειμαι πιο μπροστα απο σενα"

Politics kill...

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:
- Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;
Ο πατέρας, που είναι φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντάει με ένα παράδειγμα:
- Κοίταξε παιδί μου... Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας.
Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι.
Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού.
Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν.
Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της.
Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλoν της χώρας .
Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;
- Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα , ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί..
Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται . Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός!
Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους.. .πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!
- 'Τι να κάνω;', σκέφτεται, 'να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;;, εγώ δεν ξέρω να το κάνω...'
Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο . Το επόμενo μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:
- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;
- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.
- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;
- Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη , η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά !!!

Στερεο Νοβα- τελεκομ 99

Ανοίγω τα μάτια σ' ένα ψηφιακό τοπίο
υπάρχει ένας ήλιος μέσα μα νιώθω κρύο
να ένα λάθος στο σύστημα της λογικής
ο κυβερνοχώρος είναι το τέλος της πολιτικής
γιατί όταν είμαι μόνος αγαπώ τον αέρα
γιατί όταν είμαι έτσι, θέλω μόνο τον αέρα
γιατί η αγάπη είναι πλασματική
γιατί είμαι άνθρωπος και νιώθω σα σκυλί
γιατί είμαι μια αχαρτογράφητη περιοχή
δεν έχω όρια γιατί έχω ψυχή
και ζω στο δίκτυο ενός ασύρματου κόσμου
στα μεσαία, στα βραχέα, στο πέρασμα του χρόνου
στην καλωδίωση του παγκοσμίου εγκεφάλου
κάτω απ' το φως ενός θαλάσσιου φάρου
στην εικονική πραγματικότητα όλων των θεμάτων
κάνοντας σερφ στον αφρό των κυμάτων...

Πλατεία 'Αθωνος

Δεν χρέιαζονται ιδιαίτερα πολλές συστάσεις μιας και ολοι την έχουμε πατήσει κάποτε και μας έχουν πάει σε τούτα τα μέρη. Βέβαια δεν καταλαβαίνω αυτούς που πάνε και 2η και 3η φορά -για να μην αναφερθώ σε κάτι τύπους που είναι το στέκι τους- λες και δεν υπάρχουν καλύτερα μαγαζιά στην πόλη. Η μοναδική προοπτική με την οποία πας εκεί είναι για να βρείς τους λόγους για τους οποίους ΔΕΝ πρόκειται να ξαναπάς. Ενδεικτικά αναφέρω: 1) Άθλια ποιότητα κρασιού (χρώμα κόκκινο σκούρο, περιέργως παχύρευστο, καθόλου διαυγές, φαινομενικά ημίγλυκο με επίγευση ξυδιού)
2) Τζαλιασμένες (οπως λέει και ο αδερφός μου) τηγανιτές πατάτες (σε λάδι απεριόριστου αρίθμου χρήσεων)
3)Υπερβόλικα χοντροκομμένες ντομάτες (απλώς μου έκανε εντύπωση)
4)Υπερβολικά πολύ χώμα πανω στα μαρούλια (παρεπιπτώντως κάποιος πρέπει να τους μάθει οτι στη χωριάτικη ΔΕΝ βάζουμε μαρούλι -φιλικά-)
5)Μας πιάσανε τον κώλο και δεν το άξιζε κιόλας.

Για να λ'εμε και του στραβού το δίκιο καλά περάσαμε. Φυσικά λόγω παρέας και όχι μαγαζιού. Οπότε συμπερασματικά θα 'ελεγα να πάτε για να δείτε πως είναι δηλαδή. Προσοχή!!! Μετά από αυτήν την έξοδο απαραίτητη κρίνεται η χρήση Maalox...

Καλά να περάσετε!!!!

Να'μαι και εγω!

Ζωντας σε καιρους που το φε'ι'σμπουκ εχει την τιμητικη του και ολοι ασχολουνται με αυτο,νομιζοντας πως ειναι ενας τροπος διευκολυνσης της επικοινωνιας,ειπα να αντισταθω επιδεικτικα σ'αυτο μιας και εχει κατακλυσει τη γενια μου.Κι ειπα να κανω ενα blog.Να'μαι λοιπον!!!