Τώρα που "μεγάλωσα"

"Όταν ήμουνα μικρός , μες τα κύμματα δε μ'έννοιαζε
Άν ο κόσμος είν'απλός, ή άν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε"

Κι ύστερα μεγάλωσα. Και κατάλαβα πως ούτε ο κόσμος είναι απλός ούτε κι οι άνθρωποι που ζούν σ'αυτόν. Είμαστε πάνω απο έξι δισεκατομμύρια ψυχές πάνω σ'αυτόν τον πλανήτη.Όλοι ψάχνουμε να βρούμε κάποιον για να μην είμαστε μόνοι.Κι όλο νομίζουμε πως είμαστε μαζί.Μαζί με άλλους. Πως είμαστε ζευγάρια, ή παρέες, ή οικογένειες. Περπατάμε πλάι-πλάι με τον ίδιο βηματισμό και νομίζουμε πως περπατάμε μαζί. Ποτέ δεν είμαστε μαζί στ'αλήθεια. Είμαστε πάντα μόνοι. Ζούμε ο καθένας στο δικό του σύμπαν,με τους δικούς του νόμους και διαστάσεις.Κι όταν περπατάμε μαζί,είμαστε σαν παράλληλα σύμπαντα: κινούμαστε παράλληλα μα δεν συγκρουόμαστε γιατί αν συγκρουστούμε χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας, και τότε βρέχει κομήτες στη μικρή μας γη. Δεν αγγιζόμαστε ποτέ. Γιατί αυτό το μικρό άγγιγμα μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες: κανείς δεν θέλει να μείνει μισός. Κι έτσι επιβιώνουμε. Ολόκληροι και μόνοι. Έξι δισεκατομμύρια μόνα σύμπαντανα να παλέυουμε μες την αστερόσκονη, να χορέυουμε με τον ήλιο χωρίς να τον αγγίζουμε ποτέ- να μην καούμε. Γιατί κανείς δεν θέλει να μάθει τι συμβαίνει στους άλλους πλανήτες. Νομίζουμε πως οι άλλοι είναι εξωγήεινοι με πράσινες μούρες και πεταχτά αυτιά, όντα περίεργα.
Όταν ήμουνα μικρή, νόμιζα πως υπήρχε το "μαζί"
Μα ζω σ'έναν κόσμο με εβραίους και ναζί
μια πάλη ασταμάτητη
Μόνη όπως όλοι
Γιατί έχω μυαλό και ψυχή
όπως όλοι
Η μόνη διαφορά μας απ΄τα ζώα, είναι οτι εμέις δεν μπορούμε να ζήσουμε σε αγέλες....