ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ

ΔΕΝ υπηρχε τιποτα σε ακτινα 15 χιλιομετρων.Οσο και να ετρεχες δεν θα εβλεπες κανεναν μπροστα σου. Μονο θαλασσα. Θαλασσα. Κι αλλη θαλασσα να πνιγει την προηγουμενη και να πνιγεται απο την αμμο...Βουλιαζε μεσα στην αμμο...ο αερας της φυσουσε τα μαλλια και της δροσιζε τα ματια και δεν υπηρχε κανενας ηχος που να βιαζει αυτη την υπεροχη σιωπη και καμια σιωπη που να την τρομαζε. Ο ηλιος ειχε ηδη βουτηξει μεσα στη θαλασσα οταν εκεινη αποφασισε να σηκωθει και να περπατησει. Ενα ηρεμο χαμογελο δεσποζε στο προσωπο της...Δεν ειχε τιποτα τωρα: ουτε λεφτα,ουτε κινητο ουτε ρολοι. Κι ετσι ειχε τα παντα...αυτο που πατνα ηθελε: την υπαρτατη ηρεμια και επικοινωνια με τον εαυτο της και το συμπαν ολοκληρο...ανεπνεε με ολο της το σωμα και η γαληνη κατεκλυζε τα παντα γυρω. Δε χρειαζοταν τιποτα τωρα πια...ηταν εκει...ειχε φτασει επιτελους...ΣΤΗ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ...