An ode to break-ups

Ηταν απογευμα του Ιουλη βροχερο
τιγκα βαμμενη μπας και κρυψω τα σημαδια...
απο τα κλαμματα και απο το ξενυχτι

Στην πανινη τσαντα ειχα ο,τι σου χρωστουσα
τσιγαρα ετοιμα στριμμενα, και κλειδια
μεσα στα ματια σου προσπαθουσα να κοιταξω
και συ να κρατησεις το κεφαλι σου ψηλα

Μου ειπες, σου'πα, σ'εκδικηθηκα και τελος
την τελευταια σου κουβεντα δεν ξεχνω
κι ο τρομος της σκεψης σου δε μ'αφησε μετα να κοιμηθω

Μπανιο δεν εκανα για τεσσερις ημερες
πανω μου να'χω τ'αγγιγμα σου οσο μπορω.
Δες πως αλλαζει ο καιρος καθως περνουν οι μηνες...
κρυωνω και στη σκεψη σου τα ματια μου δακρυζουν

Ποσο να τρεξω ακομα και ποσα να διαγραψω?
Λες και ξεχνιεται τιποτα στ'αληθεια..
Σαν χθες θυμαμαι του κορμιου σου τα σημαδια
και παλι δυσκολα βγαινει η αναπνοη
με δακρυα γεμισαν τα καστανα μου ματια
δαγκωνω τα χειλη να μην πουν τα 5 γραμματα...

Πειτε μου αληθεια, ποιος μεχρι σημερα καταφερε
δυο χερια που τον σφιξαν να ξεχασει?
Ποιος μπορεσε ποτε να συγχωρεσει, να ξενοχαΐδευουνε
τα δαχτυλα που χαΐδευαν τον κροταφο το δικο του?